Κοινωνία

Να αντισταθούμε για να ζήσουμε

Η Εφημερίδα των Συντακτών

Τα πιο πολλά δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Οχι διότι δεν θα υπάρξει κοινό ανακοινωθέν. Αλλά γιατί η τέχνη των διαπραγματεύσεων περιλαμβάνει το πώς -ακόμα και όταν πληροφορείς τους λαούς- να μπορείς να κρύβεις το ουσιώδες. Και διότι, ακόμη και αν είχαμε τα πρακτικά της συζήτησης, θα έλειπαν η γλώσσα του σώματος, των εκφράσεων και των παύσεων που μπορούν να δίνουν στα λεγόμενα ένα πολύ διαφορετικό νόημα.

Aναφέρομαι στη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Και μπορώ να προσθέσω ότι, αν για το τι η ελληνική πλευρά προσδοκούσε να συζητηθεί έχουμε κάποια ιδέα -τα σχετικά με την αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα ενάντια στη χώρα μας και όχι μόνο- μπορούμε επίσης να φανταστούμε τι είναι πολύ δύσκολο να συζητηθεί: Μάλλον δεν πρόκειται να γίνει και μεγάλη αναφορά στο αίμα των λαών, στην καταστροφή της οικονομίας, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος και στη δολοφονία του Σουλεϊμανί που φέρνει την ανθρωπότητα στο χείλος του γενικευμένου ολέθρου.

Και ξέρουμε ακόμη ότι οι λέξεις δίκιο, αλήθεια, ελευθερία, ανθρωπιά το πολύ πολύ να έχουν ένα σύντομο και διακοσμητικό «πέρασμα» (όπως λέμε στο θέατρο) από τη σκηνή της συνομιλίας. Και όμως: Αυτά που κινδυνεύουν να πληγούν στον τόπο μας και όχι μόνον, είναι οι ανθρώπινες ζωές, οι ανθρώπινες ψυχές, οι ανθρώπινες αξίες, που συνεχώς καταπατώνται, συχνά εν ονόματι του βολικού αυτού προσχήματος που ακούει στο παραπλανητικό όνομα «ανθρώπινα δικαιώματα».

Δίκιο, αλήθεια, ελευθερία θα είναι λοιπόν, φοβούμαι, οι υποτιμημένοι κομπάρσοι της παράστασης του Λευκού Οίκου. Μιας παράστασης εκ προοιμίου αφιερωμένης -για να δανειστώ την καίρια διατύπωση του Ελευθερίου Βενιζέλου- «όχι στα δίκαια, αλλά στα συμφέροντα», έστω και αν οι λαοί είναι όχι συμμέτοχοι στα συμφέροντα αυτά αλλά θύματά τους. Μήπως σε αυτή τη γλώσσα του συμφέροντος των ισχυρών και όχι του δίκιου είναι αναγκασμένος να μιλήσει όποιος απευθύνεται σε αυτούς για να βρει το δίκιο του;

Μπορεί όντως τα πράγματα να είναι έτσι στο πεδίο της διπλωματίας, που, ωστόσο, όχι σπάνια, όπως συνέβη προπολεμικά στο Μόναχο, παράγει πολέμους ή τουλάχιστον αδυνατεί να τους σταματήσει, όταν επιζητεί με σκυμμένο κεφάλι την ειρήνη. Το να σηκώσουμε κεφάλι, το να κάνουμε την ειρήνη δικό μας μέλημα και συνεκτικό δεσμό των λαών της Ευρώπης, των λαών του κόσμου, δεν είναι ένα κενό σύνθημα. Μπορεί στα σχέδια των εταιρειών όπλων που θέλουν να κυβερνούν όλο και πιο πολύ τον κόσμο να μη μετρούμε παρά ως στόχοι. Στόχος δικός μας όμως πρέπει να είναι να αντισταθούμε για να ζήσουμε.


Πηγή