Κοινωνία

Απεμπλοκή από τον φαύλο κύκλο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών

Η Εφημερίδα των Συντακτών

Οι πόλεμοι στη Συρία, τη Λιβύη, την Υεμένη, η όξυνση της κατάστασης στον Περσικό Κόλπο, στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο είναι μέρος των επικίνδυνων αντιθέσεων και ανταγωνισμών των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που γεννάει το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα.

Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η ενίσχυση της αμερικανοΝΑΤΟϊκής επέμβασης στην περιοχή και η όξυνση των ανταγωνισμών με τη Ρωσία και την Κίνα. Πρόκειται για αδυσώπητη αντιπαράθεση για τον έλεγχο των υδρογονανθράκων, αγωγών και αγορών. Δίπλα στους μεγάλους «παίχτες», κινούνται οι αστικές τάξεις πολλών κρατών για τη δική τους γεωστρατηγική αναβάθμιση. Σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο εκδηλώνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική αστική τάξη, που κλιμακώνει την επιθετικότητα αξιοποιώντας την οικονομική, στρατιωτική της δύναμη. Η ΝΑΤΟϊκή Τουρκία διατηρεί την κατοχή στην Κύπρο, εισβάλλει στη Συρία, εμπλέκεται στρατιωτικά στη Λιβύη, διεκδικεί αλλαγή συνόρων στο Αιγαίο.

Η ελληνική αστική τάξη και τα κόμματά της δεν είναι αθώες περιστερές. Εχουν εμπλέξει τη χώρα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στην περιοχή, χρησιμοποιώντας τη βάση της Σούδας και τις άλλες στρατιωτικές βάσεις. Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τον «στρατηγικό διάλογο» με τις ΗΠΑ, δημιουργήθηκαν νέες στρατιωτικές βάσεις σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη, τις οποίες συμπεριέλαβε η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην κατάπτυστη ελληνο-αμερικανική συμφωνία, που τη φέρνει θρασύτατα για επικύρωση στη Βουλή και το λαϊκό κίνημα θα δώσει αποφασιστική απάντηση.

Ομως, όσο η χώρα βυθίζεται στον βάλτο της εμπλοκής η κατάσταση χειροτερεύει και μεγαλώνουν οι κίνδυνοι για τον λαό. Τα περί στήριξης των «ισχυρών συμμάχων» έναντι της τουρκικής επιθετικότητας είναι αβάσιμα. Οι υποκριτικές αναφορές στο «διεθνές δίκαιο» ακυρώνονται με την προώθηση των στρατηγικής σημασίας σχέσεων του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και των ΗΠΑ με την Τουρκία, τα ανταλλάγματα που δίνουν για να την αποσπάσουν από την επιρροή της Ρωσίας. Το ίδιο ισχύει για τις συμμαχίες με το Ισραήλ και την Αίγυπτο που εμπλέκουν την Ελλάδα σε νέο κύκλο αντιπαραθέσεων. Κι αυτό αφορά π.χ. τον αγωγό EastMed που δεν υπηρετεί τους λαούς αλλά μονοπωλιακά συμφέροντα.

Οι «λύσεις» που θέτει η αστική πολιτική στο τραπέζι οδηγούν από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, είναι αντιλαϊκές. Η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου – Αν. Μεσογείου είναι θέση του αμερικανοΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού, για τη δημιουργία ενιαίου επιχειρηματικού και στρατιωτικού χώρου για να αναπτύσσονται οι δραστηριότητες των ενεργειακών κολοσσών και να κινούνται οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και το Ιράν. Η «συνεκμετάλλευση» στρώνει το έδαφος σε απαράδεκτες «μοιρασιές» των θαλάσσιων ζωνών, που θα φέρουν νέες τουρκικές διεκδικήσεις και πιο κοντά το ενδεχόμενο σύγκρουσης.

Σε αυτό το φόντο προβάλλεται η προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης, αλλά οι υποστηριχτές του δεν δίνουν απάντηση σε στοιχειώδη ερωτήματα. Τι θα περιέχει το «συνυποσχετικό» που θα καταθέσουν οι δύο πλευρές; Η Τουρκία δεν περιορίζεται στη διαφορά για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Οι εξελίξεις είναι πιο σύνθετες απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Υπεισέρχεται ο παράγοντας των θαλάσσιων ζωνών στην Αν. Μεσόγειο. Τι θα γίνει αν το τουρκικό κράτος θέσει ζητήματα «γκρίζων ζωνών» και αμφισβήτησης συνόρων ή δικαιωμάτων των νησιών σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ); Ποιες περιοχές της υφαλοκρηπίδας θα θέσει η κυβέρνηση προς οριοθέτηση γενικά ή με συγκεκριμένες συντεταγμένες;

Με ποια κριτήρια θα κρίνει το Δικαστήριο, το οποίο εκπληρώνει τον δικό του ρόλο στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και αντικειμενικά δεν μπορεί να απαλλαγεί από γεωστρατηγικές στοχεύσεις; Αλλωστε αυτό το Δικαστήριο δεν νομιμοποίησε τα αποτελέσματα του ευρωατλαντικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και αναγνώρισε την ανεξαρτησία του προτεκτοράτου του Κοσόβου; Επιπλέον, καλό είναι να ανοίξει η συζήτηση για την προσφυγή της Ελλάδας στη Χάγη την περίοδο 1976-1978 και το «Πρακτικό της Βέρνης» που ακολούθησε, τα οποία δίνουν διδακτική πείρα.

Το ΚΚΕ υποστηρίζει τη θέση για μη αλλαγή των συνόρων, τήρηση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, σχέσεις καλής γειτονίας με την Τουρκία και όλες τις χώρες. Ενίσχυση του αγώνα κατά της ελληνο-αμερικανικής συμφωνίας για τις βάσεις, για το ξήλωμά τους και την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Ο λαός μας έχει τον λόγο και με την πάλη του μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για να πάρει στα χέρια του το τιμόνι της εξουσίας και να ανοίξει τον δρόμο για διεθνείς σχέσεις βασισμένες στο αμοιβαίο όφελος.

* Μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ


Πηγή