Κοινωνία

7 + 1 Απώλειες: Δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν

7 + 1 Απώλειες: Δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν

Στην «Εφ.Συν.» μοιάζουμε με οικογένεια. Και γι’ αυτό οι θάνατοι που μας βρήκαν μέσα στα επτά χρόνια μας στοίχισαν διπλά. Χάθηκαν οι άνθρωποι εννοείται, χάθηκαν οι φίλοι και οι γνωστοί μας, οι συνεργάτες μας, αλλά άλλαξε και η καθημερινότητά μας στην εφημερίδα…

Είναι τέτοιες οι συνθήκες στην «Εφ.Συν.» που λειτουργούμε πραγματικά σαν οικογένεια. Θέλεις η κατάσταση, θέλεις η δομή αυτής της συνεταιριστικής εφημερίδας, πιθανότατα να είναι και οι χωροταξικές συνθήκες δουλειάς που είμαστε όλοι μαζί, ο ένας δίπλα στον άλλον.

Δεν ξέρω, ό,τι και να… φταίει πάντως, μας κάνει στην «Εφ.Συν.» να μοιάζουμε με οικογένεια. Και γι’ αυτό οι θάνατοι που μας βρήκαν μέσα στα επτά χρόνια μας στοίχισαν διπλά. Χάθηκαν οι άνθρωποι εννοείται, χάθηκαν οι φίλοι και οι γνωστοί μας, οι συνεργάτες μας, αλλά άλλαξε και η καθημερινότητά μας στην εφημερίδα. Αδειασαν γραφεία, σταμάτησαν τα γέλια, μας έλειψαν κάποια πράγματα.

«Είχα συνηθίσει αυτή τη βαριά ανάσα δίπλα μου για 20 χρόνια» μου είπε ένας συνάδελφος για τον Βαγγέλη Καραγεώργο, την τελευταία απώλεια στην οικογένειά μας. Τη μέρα που έγινε η κηδεία του Βαγγέλη η εφημερίδα ήταν άδεια. Εντελώς. Μαζευτήκαμε όλοι αργά, βουβοί, και αρχίσαμε να δουλεύουμε για να βγει το φύλλο που αγοράσατε την επομένη στα περίπτερα.

Και δεν πονάμε μόνο για τους ανθρώπους της εφημερίδας που «φεύγουν». Πονάμε και για τους ανθρώπους των ανθρώπων που «φεύγουν». Ε, οικογένειά μας είναι κι αυτοί, τους ζούμε καθημερινά, έστω και εμμέσως. Εντάξει, μην μπερδευτείτε, δεν είμαστε μέσα στο κλάμα στην εφημερίδα. Λειτουργούμε όπως στις κηδείες αγαπημένων φίλων που στο τέλος, στα τραπέζια, λέμε και πέντε αστεία. Γελάμε και λίγο τρανταχτά.

Οι μνήμες μας είναι εδώ. Οι άνθρωποι «κινούνται» γύρω μας. Η ζωή συνεχίζεται…


Αφιέρωμα: 7 χρόνια Εφημερίδα των Συντακτών



Πηγή