Κοινωνία

Εφτά χρόνια που συγκλόνισαν τον… κόσμο – Κάθε μέρα και μια νέα πρόκληση

Εφτά χρόνια που συγκλόνισαν τον... κόσμο - Κάθε μέρα και μια νέα πρόκληση

Γαμώτο, πότε πέρασαν εφτά χρόνια; Σαν χθες μου φαίνεται όταν το συνεταιριστικό καραβάκι μας πρωτοβγήκε από το λιμάνι –κι ας μεσολάβησαν τόσα και τόσα κοσμοϊστορικά, εντός και εκτός Ελλάδας. Για το Διεθνές Τμήμα ειδικά, τον… Κόσμο του τίτλου, ντε, ο βομβαρδισμός των ειδήσεων ήταν καθημερινός.

Κι έτσι όπως στηθήκαμε, με τη λογική της μοντέρνας «μετα-εφημερίδας», όπου η σκέτη είδηση χωρίς ανάλυση, σύνθεση, (γεω-)πολιτική ματιά και… μπόλικο σχόλιο δεν φτάνει ούτε για ζήτω, κάθε μέρα ήταν –και είναι– μια καινούργια πρόκληση, αφού για κάθε λέξη που γράφουμε, έπρεπε –πρέπει!– να διαβάζουμε δέκα. Γιατί από γεγονότα, άλλο τίποτε. Ασε που το δυσκολότερο κομμάτι της δουλειάς μου μερικές φορές δεν είναι να γράψω ένα «χιλιάρι» ή ένα δισέλιδο, αλλά να βρω στη βραδινή σύσκεψη έναν έξυπνο τίτλο –συνήθως ένα παραλλαγμένο κλισέ ή στίχο, ιδανικά με πολλαπλές αναγνώσεις– που να περικλείει και να σχολιάζει την είδηση μέσα σε τρεις μέχρι πέντε λέξεις…

Πάμε, λοιπόν, να θυμηθούμε μαζί κάποια από τα πιο σημαντικά, μέσα από τα πρωτοσέλιδα αυτής της πρώτης, δημοσιογραφικά συγκλονιστικής εφταετίας.


2012-13

◉ Ταξίμ, όπως Ταχρίρ και Σύνταγμα

Με το «καλημέρα», που λέτε, 8 Νοέμβρη του 2012, είχαμε το πρώτο μας γερό ξενύχτι. Εκλογές στην Αμερική, ο Ομπάμα επανεξελέγη, αλλά, με το βρομόξυλο και τα χημικά στο Σύνταγμα, το Διεθνές πέρασε νομοτελειακά σε δεύτερη μοίρα. Μέσα γράφαμε ότι οι γυναίκες, οι φτωχοί και οι μειονότητες κρύβονταν πίσω από την επανεκλογή, παρά τα χάλια της οικονομίας και τα άλλα ζόρια, αλλά και τις «ανορθογραφίες» του πρώτου μαύρου πλανητάρχη. Αμα μας μίλαγε κανείς τότε για Τραμπ, θα γελάγαμε μέχρι δακρύων…

Οι μήνες περνούν, στο εσωτερικό με τους Σαμαροβενιζέλους –αλλά και στην Κύπρο με το τραπεζικό κραχ– γίνεται της τρελής και έτσι φτάνουμε αισίως στις 3 Ιούνη του 2013 για να δούμε το πρώτο καθαρά διεθνές πρωτοσέλιδο, με αφορμή την άγρια καταστολή των διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ της Πόλης. Μέσα, οι τίτλοι τα λένε όλα: «Ταξίμ, όπως Ταχρίρ, όπως Σύνταγμα», «Ρωγμές στο “σουλτανάτο” του Ερντογάν» και «Η νεολαία λέει “φτάνει πια”». Ολα μοιάζουν δυνατά…

Ενα μήνα αργότερα, στις 3 του Ιούλη, ο αιγυπτιακός στρατός ανατρέπει «θεσμικά» τον άρτι εκλεγμένο πρόεδρο Μόρσι. Στις μέσα σελίδες έχουμε μια προφητική φωτογραφία του ηγέτη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που τελικά πέθανε πριν από λίγο καιρό δέσμιος, με τον πραξικοπηματία και μετέπειτα… φαραώ, τον στρατηγό Αλ Σίσι – μια φωτογραφία που θυμίζει αρκετά, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, την αντίστοιχη ιστορική φωτογραφία του Σαλβαδόρ Αλιέντε με τον Πινοτσέτ, λίγο πριν από το πραξικόπημα στη Χιλή.

Και λέμε προφητική, γιατί λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 16 Αυγούστου, ο αλ-Σίσι πνίγει στο αίμα τις πολυπληθείς διαδηλώσεις των Αδελφών, με τις ευλογίες των συνήθως λαλίστατων Δυτικών. Στην ανάλυσή μας, γράφουμε για τους «Αδερφοφάδες του Καΐρου»…


2014

◉ Η «Γκερνίκα της Γάζας»

Μάρτης του 2014 και το ουκρανικό ζήτημα, το οποίο παρακολουθούμε επί μήνες να γιγαντώνεται με ωμές παρεμβάσεις των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων, που τροφοδοτούν με κάθε μέσο τον ουκρανικό εθνικισμό, «παίρνει φωτιά» με την… αθόρυβη κατάληψη της Κριμαίας από τον Πούτιν. Στο πολυσέλιδο αφιέρωμά μας αναφερόμαστε εκτενώς στην «περίεργη» σχέση αλληλεξάρτησης της Ρωσίας με τη Γερμανία, που ανάγκασε τελικά τη Μέρκελ να αποδεχτεί τα επόμενα χρόνια την de facto διχοτόμηση της Ουκρανίας, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικοί τίτλοι, για τη διπρόσωπη γερμανική/ευρωπαϊκή πολιτική: «Φρένο, λόγω… γκαζιού» και «Ρυθμιστής, η οικονομία»!

Πάμε παρακάτω. Στις 25 Μαΐου έχουμε ευρωεκλογές, και ενώ στην Ελλάδα πολλοί πανηγυρίζουν για την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και προβληματίζονται για τα πολύ ψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής, εμείς γράφουμε για τον καλπασμό του ευρωσκεπτικισμού και της Ακροδεξιάς και την πρωτιά της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και του Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία, συμπεραίνοντας ότι ήταν «μια δύσκολη νύχτα για την ευρωπαϊκή ιδέα». Οι σπόροι που φυτεύτηκαν εκείνη τη βραδιά, έχουν γίνει τα σημερινά «άνθη του κακού» και όχι μόνο σε αυτές τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο, και ιδιαίτερα στις ηγεμονικές της δυνάμεις, που αρνούνται να μάθουν από τα λάθη τους και λένε ότι βρέχει, όταν ολόκληροι λαοί τούς φτύνουν!

Φτάσαμε 18 Ιουλίου, και το Διεθνές επιστρέφει δυναμικά με… διπλό πόλεμο – στη Λωρίδα της Γάζας, με τους πολύνεκρους βομβαρδισμούς και τις νέες χερσαίες επιχειρήσεις των Ισραηλινών, κι έναν στην Ουκρανία, όπου εν μέσω της άγριας σύρραξης μεταξύ των Ουκρανών και των ρωσόφωνων ανταρτών στο Ντονέτσκ, καταρρίπτεται ένα αεροπλάνο γεμάτο (Ολλανδούς, κυρίως) ταξιδιώτες. Παρά την παγκόσμια κατακραυγή, οι Ισραηλινοί επιμένουν κι έτσι τη Δευτέρα 21/7 επανερχόμαστε με τίτλο «Εγκλημα Πολέμου», ενώ μέσα γράφουμε για το δράμα των αμάχων και την «Γκερνίκα της Γάζας», τη συνοικία Σουτζάγια που βομβαρδίστηκε ανηλεώς. Κρατάμε, βέβαια, και μια σελίδα για την Ουκρανία, με τον σινεφίλ τίτλο «SOS Πεντάγωνο κατηγορεί Μόσχα»! Αλλά η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται, κι έτσι επανερχόμαστε στις 31/7 με τίτλο «Παγκόσμια ντροπή» και «Βαρβαρότητα πέρα από κάθε περιγραφή».

Με τις φλόγες των πολέμων να καταλαγιάζουν και το ενδιαφέρον να στρέφεται στις μνημονιακές διαπραγματεύσεις των Σαμαροβενιζέλων με τους Ευρωπαίους εταίρους, τα… άπλυτα των Βρυξελλών και, φυσικά, τις επικείμενες εκλογές, τους επόμενους μήνες περιοριστήκαμε σε μερικά δυνατά «χτυπήματα» – όπως αυτό για το «Ηφαίστειο που ξυπνά» στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ και το κύμα αστυνομικών δολοφονιών που γέννησε (επί Ομπάμα, για να μην ξεχνιόμαστε) το κίνημα «Black Lives Matter». Γενικά το τελευταίο τρίμηνο του 2014 ήταν κάπως «χαλαρό» για μας, με ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, μπόλικη Ουκρανία (που την είχε πάρει επ’ ώμου η συντρόφισσα Μαργαρίτα) και αρκετά ευρωπαϊκά. Ομως μετά…


2015

◉ Σφαίρες, πένες και πρόσφυγες

Το νέο έτος μάς συστήθηκε στραβά. Τετάρτη 7 Ιανουαρίου, η σφαγή στο «Σαρλί». Τρέξαμε πολύ εκείνη τη μέρα, όλοι μας, δεκάδες άνθρωποι, εντός και εκτός Ελλάδας, αλλά βγάλαμε ένα δωδεκασέλιδο που έσπαγε κόκαλα με ανταποκρίσεις, ρεπορτάζ, ανάλυση και τη συνέντευξη με την Αγγελική Κουρούνη, την ανταποκρίτρια του περιοδικού, με την οποία αργότερα μεταφράσαμε στα ελληνικά ολόκληρο το επίμαχο τεύχος – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, από τις πολλές αυτής της παράξενης, μοναδικής εφημερίδας μας. Ηταν από αυτές τις ξεχωριστές μέρες που εγώ, ο πιο χαοτικός αρχισυντάκτης, που μόνο να γράφω θέλω, έγραψα ελάχιστα, αλλά έκανα αυτό που λένε (τρομάρα μου!) επιτελική δουλειά, συντονίζοντας, παραγγέλνοντας, κόβοντας, επιλέγοντας τα σκίτσα… Και το πρωτοσέλιδό μας, με το σκίτσο του Μιχάλη και τίτλο «Οι πένες νικούν τις σφαίρες», έγινε αυτό που λέμε στο χωριό «Instant Classic». Πολύ δυνατό όμως και το πρωτοσέλιδο της Δευτέρας, με τίτλο «Δεν φοβόμαστε – Μυριόστομο όχι στη μισαλλοδοξία».

Στο μεταξύ, εκλέγεται ο Σύριζας και αρχίζει το αέναο γαϊτανάκι των και καλά «διαπραγματεύσεων» με τους θεσμικούς εσμούς των πιστωτών μας, με πολύ ευρωπαϊκό παρασκήνιο και ελπίδες για… αμερικανική βοήθεια (όπου το «χτύπημα»-δεύτερο θέμα είναι ο ιστορικός συμβιβασμός του Ομπάμα με τον Ραούλ, για τον οποίο δυστυχώς βιαστήκαμε να χαρούμε). Στην πραγματικότητα, εν μέσω Γιούρογκρουπ και μνημονιακών εκβιασμών, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα και την οδυνηρή συνθηκολόγηση με τους πιστωτές, το μεγάλο θέμα για μας στο Διεθνές ήταν ήδη το προσφυγικό (με το τρομερό σκίτσο του μακαρίτη του Γιάννη). Μέσα γράφαμε «Η Ευρώπη-φρούριο κατάπιε άλλες 700 ψυχές». Δυστυχώς, η τραγωδία στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα δεν θα ήταν η τελευταία και σύντομα οι φριχτές εικόνες των πνιγμένων άρχισαν να έρχονται από τη δική μας πόρτα (21/4, με δυνατό τίτλο «Πνίγονται στην υποκρισία – Με ευχές η Ε.Ε. θέλει να αναχαιτίσει το κύμα των απελπισμένων»).

Το τι έγινε τελικά, θα το θυμάστε –ενώ οι Ευρωπαίοι τρέχανε να «δέσουν» την Κεντρική Μεσόγειο, ο περίφημος «βαλκανικός διάδρομος» άνοιξε ξαφνικά για εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, αλλά οι αφιλόξενοι εταίροι μας τον έκλεισαν και τελικά τον σφράγισαν στην Ειδομένη, σε ένα απίστευτο δράμα που κηλίδωσε –και κηλιδώνει ακόμα– την Ευρώπη. Αποκορύφωμα, ο τρομερός εκείνος Σεπτέμβρης και η εικόνα του πνιγμένου Αϊλάν Κούρντι, σύμβολο όλων όσα πάνε στραβά στον κόσμο μας. Τον Νοέμβριο ήρθε και η κατάπτυστη συμφωνία των Ευρωπαίων με τον… υδραυλικό Ερντογάν για τη «συγκράτηση των ροών», για να ολοκληρωθεί το άγος.

Νοέμβριος του 2015 κι ένα νέο πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα συγκλονίζει τη Γαλλία. Ακόμα μια φορά κινητοποιείται ολόκληρη η ορχήστρα της «Εφ.Συν.», με αποτέλεσμα ένα εξαιρετικό, πολυσέλιδο και κυρίως πολύπλευρο αφιέρωμα στη νέα εκατόμβη, τα βαθύτερα αίτιά της, αλλά και την επόμενη μέρα του κακού. Αυτή τη φορά πρόλαβα κι έγραψα κι εγώ, και δύο κομμάτια μάλιστα! Από τις καλύτερες συνολικές δουλειές που έχουμε κάνει ως τμήμα, αλλά και ως εφημερίδα γενικότερα.


2016

◉ Τραμπ (Ερντογάν) και δέος

Το 2015 ήταν αντικειμενικά μια πολύ δύσκολη χρονιά για μας τους διεθνατζήδες. Αλλά μετά ήρθε το 2016, μια πραγματική διαβολοχρονιά… Στην αρχή, τους πρώτους μήνες, βασικό θέμα παρέμεινε το προσφυγικό και η ευρωπαϊκή διπροσωπία. Τον Μάρτη, ακόμη ένα τρομο-σόκ, αυτή τη φορά στο Βέλγιο. Στις 4 Απριλίου, νέος σεισμός, άλλου τύπου, τα Panama Papers και οι αληθινοί «Πειρατές της Καραϊβικής», οι επώνυμοι και ανώνυμοι κεφαλαιούχοι –ανάμεσά τους και αρκετοί ηγέτες κρατών– που παρκάρουν εκεί τα λεφτά τους στην υγειά των κορόιδων.

Το καλοκαίρι μπήκε με μια μεγάλη εργατική και φοιτητική διαδήλωση στη Γαλλία του ολίγου Ολάντ («Αλονζανφάν»), αλλά αμέσως μετά άρχισαν τα όργανα – πρώτα με το δημοψήφισμα για το Brexit, το απρόσμενο αποτέλεσμα του οποίου πάγωσε τους πάντες και μας οδήγησε κι εμάς σε χοντρό λάθος, καθότι την ώρα του κλεισίματος, στις τρεις το πρωί, προηγείτο ακόμη το Remain…

Πάνω που ηρεμήσαμε λίγο με τους… φευγάτους Εγγλέζους, που λέτε, έσκασε σαν βόμβα το πραξικόπημα-οπερέτα στην Τουρκία. Και δώσ’ του ξενύχτια, άρθρα, αναλύσεις – κανονικό… σουλτάν μερεμέτ και για εμάς στο Διεθνές, που αναδείξαμε από την αρχή το πώς ο Ερντογάν όχι μόνο γνώριζε εκ των προτέρων για το «κίνημα» των κεμαλικών αξιωματικών (από τον Πούτιν, όπως γρήγορα μάθαμε) αλλά και το αξιοποίησε για να επιβάλει οριστικά τη δική του εκδοχή της δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα, προχωρώντας σε μαζικές εκκαθαρίσεις δημοσίων λειτουργών και γεμίζοντας τις φυλακές με όποιον αντιστέκεται στην de facto μονοκρατορία του…

Ολα αυτά συνέβαιναν εν μέσω πλήθους άλλων ειδήσεων –προσφυγικές τραγωδίες, η μεγάλη πολιορκία στο Χαλέπι, οι εκλογές στην Ισπανία κ.ά.– που όμως έμελλε να περάσουν σε δεύτερη μοίρα όταν, τον Νοέμβρη, είχαμε το δεύτερο μεγάλο παγκόσμιο σοκ της χρονιάς: η Χίλαρι, αφού πρώτα «καθάρισε» με βρόμικα μέσα τον αριστερό, για τα αμερικανικά τουλάχιστον δεδομένα, Μπέρνι Σάντερς, κατάφερε να χάσει καθαρά από τον απίθανο λαϊκιστή Ντόναλντ Τραμπ, παρά το γεγονός ότι σε παναμερικανικό επίπεδο πήρε σχεδόν τρία εκατομμύρια ψήφους παραπάνω! Ο τίτλος «Τραμπ και δέος» αντανακλούσε πολύ πετυχημένα τα συναισθήματα όλων μας –αν και η ατάκα που έπαιζε περισσότερο στο γραφείο μας ήταν «Ομπάμα θα λέτε και θα κλαίτε»!

Και βέβαια, πριν τελειώσει η χρονιά, πέθανε ο Φιντέλ, ο «τελευταίος επαναστάτης». Τον αποχαιρετήσαμε όπως του έπρεπε, με ένα πλούσιο 16σέλιδο αφιέρωμα, χωρίς να χαριζόμαστε στα λάθη και τις αδυναμίες του, αλλά με σεβασμό στον συνεχιζόμενο αγώνα του περήφανου κουβανέζικου λαού και τον ιστορικό ηγέτη του. Αλλη μια συλλογική δουλειά που μας έκανε περήφανους.


2017

◉ Η «νέα» Ιερουσαλήμ

Η νέα χρονιά μπήκε με τρομοκρατικό χτύπημα στην Τουρκία και συνεχίστηκε με άφθονη αγωνία για τον Τραμπ, που ανέλαβε τα ηνία της υπερδύναμης και αμέσως άρχισε να… τρομοκρατεί τους πάντες. Παράλληλα όμως έχουμε να κάνουμε με έναν όλο και πιο απασφαλισμένο Ερντογάν, που προκαλεί συνεχώς την Ευρώπη (με Μέρκελ στην Αγκυρα), εν όψει του δημοψηφίσματος που ουσιαστικά τον μετατρέπει σε απόλυτο άρχοντα.

Τον Μάρτη, με αφορμή τις προσβλητικές δηλώσεις Ντάισελμπλουμ για τους… τεμπέληδες Νότιους, αλλά και τα 60 χρόνια από την ίδρυση της Ε.Ε., της αφιερώνουμε ένα από τα καλύτερα πρωτοσέλιδά μας: «Ευρώπη, που ’γινες δίκοπο μαχαίρι»…

Στη Γαλλία, στο μεταξύ, γίνεται το έλα να δεις, με τους κυβερνώντες Σοσιαλιστές αλλά και τη σαπισμένη από τα σκάνδαλα γκολική Δεξιά να παθαίνουν… «Πασοκιζασιόν» και το τραπεζο-μιντιακό σύστημα να ποντάρει τελικά τα ρέστα του σε έναν παντελώς άγνωστο πρώην τραπεζικό, τον Μακρόν, ως τον μοναδικό ικανό να κόψει τον δρόμο της ακροδεξιάς Λεπέν προς το μέγαρο Ελιζέ.

Ο νεοφιλελέ Μανώλης και η φασίζουσα Μαρίνα περνούν τελικά στον δεύτερο γύρο, όπου μονομαχούν, με την εφημερίδα μας να παίρνει ξεκάθαρη θέση απέναντι στο κατάντημα της γαλλικής αστικής δημοκρατίας: τελικά βέβαια πολλοί δημοκρατικοί άνθρωποι ψηφίζουν αναγκαστικά τον… αλεξιπτωτιστή Μακρόν, και το πρωτοσέλιδο στο μεγάλο εκλογικό μας αφιέρωμα κάνει λόγο για το τελευταίο τανγκό του διπολισμού στο Παρίσι…

Στο μεταξύ, βέβαια, οι Ευρωπαίοι Σάιλοκ συνεχίζουν να απαιτούν και μια φρέσκια λίβρα κρέας για κάθε «δόση», ενώ ο Τραμπ κάνει την πρώτη του σημαντική διεθνή εμφάνιση στο G20, όπου τα κάνει επιεικώς… λίμπα και απομονώνεται με το «καλημέρα». Αλλά οι προκλήσεις, οι μονομερείς αποχωρήσεις από διεθνείς συμφωνίες και ο διχασμός είναι τρόπος ζωής για τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, που τον Αύγουστο καλύπτει τους νεοναζί δράστες της σφαγής στη Σάρλοτσβιλ κι έτσι μας επιτρέπει να τον βαφτίσουμε… Κου Κλουξ Τραμπ!

Σεπτέμβρης, εκλογές στη Γερμανία και η Μέρκελ με τον Σουλτς καταφέρνουν με την πολιτική τους, ως «μεγάλος συνασπισμός», να βγάλουν τρίτο και με πολύ υψηλά ποσοστά το ακροδεξιό AfD. Αμέσως ξεκινάει φοβερό παζάρι για τη σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης συνασπισμού, που θα κρατήσει μήνες και θα αφήσει «ακέφαλη» την ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης και σαφώς εξασθενημένη πολιτικά την Ανγκελα Μέρκελ. Στο μεταξύ όμως τον Οκτώβρη σκάει η βόμβα στην Καταλονία, με τη Μαδρίτη να απαντά βίαια και να βάφει στο αίμα το δημοψήφισμα που διοργάνωσαν οι αυτονομιστές.

Τον Δεκέμβρη, νέα χειροβομβίδα Τραμπ, που μετά τη Συνθήκη για το Κλίμα ανατινάζει και τη μεσανατολική ειρηνευτική προσπάθεια, αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ…


2018

◉ Η νεοναζί μάστιγα

Με Τραμπ και Ερντογάν, κανείς δεν κοιμάται ήσυχος τα βράδια, κι έτσι η επίσκεψη του σοβαρού πετρελαιά ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, του Τίλερσον (του ίδιου φοβερού τύπου που λίγους μήνες αργότερα παραιτήθηκε, αποκαλώντας δημοσίως τον Τραμπ… fucking moron!) στην Αγκυρα αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον. Ο «σουλτάνος» φυσικά δεν… χαμπαριάζει. Αλλά τα καλύτερα οι Αμερικάνοι μάς τα κρατάνε για τον Απρίλιο, όταν ο πλανητάρχης διατάζει πυραυλικά πλήγματα σε βάρος του Ασαντ, με αποτέλεσμα να επαπειληθεί μεγάλη κρίση, ακόμη και στρατιωτική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας για πρώτη φορά στον 21ο αιώνα!

Στο μεταξύ βέβαια η Ακροδεξιά καλπάζει στην Ευρώπη και στην Ιταλία η Λέγκα με τα Πέντε Αστέρια φτιάχνουν κυβέρνηση, σοκάροντας τους πάντες. Στην Τουρκία, τον Ιούνιο, ο Ερντογάν κερδίζει ακόμη μία εκλογή σε συνθήκες βίας και νοθείας, με την ηγεσία και πολλά στελέχη του αριστερού φιλοκουρδικού κόμματος HDP, αλλά και χιλιάδες δημόσιους λειτουργούς και εκατοντάδες δημοσιογράφους στις ασφυκτικά γεμάτες φυλακές.

Φτάνουμε στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στα τέλη Ιουνίου, και το προσφυγικό εξακολουθεί να διχάζει, αλλά και να αποκαλύπτει τη βαθιά υποκρισία των Ευρωπαίων «εταίρων». Είναι και η τουρκική οικονομία χάλια, καθώς οι συνεχείς λεονταρισμοί Ερντογάν, αλλά και το ταυτόχρονο κερδοσκοπικό χτύπημα στη λίρα και το αργεντίνικο πέσο δεν βοηθούν. Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε –και σωστά– με την ευρωπαϊκή γραβατωμένη πια Ακροδεξιά, ο Τραμπ επανέρχεται δριμύτερος, συνδυάζοντας μια παραληρηματική ομιλία κατά πάντων στην Ολομέλεια του ΟΗΕ με νέες μονομερείς κυρώσεις κατά του Ιράν, που αυξάνουν κατακόρυφα την παγκόσμια γεωπολιτική… εντροπία και επηρεάζουν άμεσα την τιμή του πετρελαίου.

Τον Δεκέμβρη, όμως, είναι η ώρα των «κίτρινων γιλέκων», του μεγάλου γαλλικού κινήματος «από τα κάτω», να βγουν στο πρωτοσέλιδό μας, με τον Μακρόν να καταφεύγει στην άγρια καταστολή.


2019

◉ «Αττίλας» στη Συρία

Το σωτήριο τρέχον έτος μπήκε σχετικά ήσυχα για το Διεθνές, αλλά τον Φλεβάρη μάς ήρθε η ανατριχίλα με τον… σταυροφλώρο νεοναζί μιμητή του Μπρέιβικ από τη Νέα Ζηλανδία, που αιματοκύλησε τη μουσουλμανική κοινότητα του Κράισττσερτς. Εμείς βέβαια το βιολί μας –τον Απρίλη κάναμε πρώτο θέμα ταυτόχρονα με άλλες πέντε κορυφαίες ευρωπαϊκές εφημερίδες το εξαιρετικό μανιφέστο τεσσάρων Ευρωπαίων ιστορικών ενάντια στον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία, αλλά και τον ρόλο των εθνικών και ιστοριογραφικών «μύθων» στη δημιουργία ρηγμάτων ανάμεσα στους λαούς. Εγώ το μετέφρασα και, πιστέψτε με, δεν ήταν καθόλου εύκολο!

Γενικά το 2019 δεν είχαμε πολλά διεθνή πρωτοσέλιδα: είχαμε πολλά δυνατά θέματα, εκλογές σε πολλές χώρες, εξελίξεις σε άλλες, αλλά σπανίως έφταναν να γίνουν πρώτα. Ακόμα και το πραξικόπημα Γουαϊδό στη Βενεζουέλα, αίφνης, δεν έγινε πρώτο -αλλά είναι λογικό. Μην ξεχνάτε ότι στην Ελλάδα είχαμε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, τα πνεύματα ήταν οξυμένα και το πολιτικό ρεπορτάζ σε μεγάλο βαθμό μονοπώλησε τα πρώτα θέματα. Εμείς, βέβαια, συνεχίζουμε να γράφουμε για τον Ερντογάν, ιδίως μετά την προδοσία Τραμπ σε βάρος των Κούρδων και τη νέα εισβολή στη Συρία, για την Ευρώπη και τα παρασκηνιακά παζάρια μετά τις άκρως ανησυχητικές ευρωεκλογές, για την κλιματική αλλαγή μετά και τη μεγάλη καταστροφή στον Αμαζόνιο. Και μακάρι και το υπόλοιπο 2019 να κυλήσει κάπως έτσι. Μένουν βέβαια πενήντα μέρες μέχρι το 2020 – και, όταν δουλεύεις στο εξωτερικό δελτίο, δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου ξημερώσει!

Ας σταματήσω καλύτερα εδώ, έχω ήδη γράψει 2.795 λέξεις και άμα πάρω φόρα, θα το γεμίσω όλο το επετειακό – ρωτήστε και τους χαλκέντερους υλατζήδες μας! Σκεφτείτε δε πως γράφω όντας σε άδεια, αφού οι πρόωρες εκλογές, εκτός από την Πρώτη Φορά (από) Αριστερά, μας τσεκούρωσαν και τις… άδειες, με αποτέλεσμα να τις παίρνουμε τώρα, στα κρύα του Νοέμβρη! Ας είναι όμως: είναι ένα μικρό θαύμα που αυτή η εφημερίδα υπάρχει και μας δίνει τη δυνατότητα να γράφουμε τέτοια κείμενα και να στήνουμε τέτοια πρωτοσέλιδα, αντί να κάνουμε κι εμείς τεμενάδες στα αφεντικά του Τύπου.


Αφιέρωμα: 7 χρόνια Εφημερίδα των Συντακτών



Πηγή